1. Przejdź do nawigacji
  2. Przejdź do treści

DYZARTRIA

Dyzartia – jest to zaburzenie mowy w następstwie uszkodzenia aparatu wykonawczego, którym są mięśnie (mięśnie; języka, podniebienia miękkiego, krtani, warg) biorące udział w akcie mowy. Uszkodzone mogą być albo same mięśnie, albo nerwy X, XII  i VII, które zaopatrują te mięśnie, albo też jądra tych nerwów w pniu mózgowym. To zaburzenie występuje również w razie obustronnego uszkodzenia włókien korowo- jądrowych (korowo- opuszkowych), biegnących z kory do jąder nerwów X, XII i VII.. Jednostronne uszkodzenie włókien korowo- opuszkowych nie wywołuje zaburzeń artykulacji, ponieważ mięśnie mowy mają obustronne unerwienie.

Czytaj więcej
Zwiń

Dyzartia – jest to zaburzenie mowy w następstwie uszkodzenia aparatu wykonawczego, którym są mięśnie (mięśnie; języka, podniebienia miękkiego, krtani, warg) biorące udział w akcie mowy. Uszkodzone mogą być albo same mięśnie, albo nerwy X, XII  i VII, które zaopatrują te mięśnie, albo też jądra tych nerwów w pniu mózgowym. To zaburzenie występuje również w razie obustronnego uszkodzenia włókien korowo- jądrowych (korowo- opuszkowych), biegnących z kory do jąder nerwów X, XII i VII.. Jednostronne uszkodzenie włókien korowo- opuszkowych nie wywołuje zaburzeń artykulacji, ponieważ mięśnie mowy mają obustronne unerwienie. W zależności od tego, jaki stopień nasilenia mają zaburzenia artykulacji możemy rozróżniać:

  • Anartię tj. całkowitą niemożność tworzenia artykułowanych dźwięków
  • Dyzartię tj. mniejszą lub większą niemożność tworzenia artykułowanych dźwięków

W wyniku ich uszkodzenia powstaje tzw. mowa dyzartryczna, która charakteryzuje się tym, że jest powolna, niewyraźna, afoniczna (czyli bezgłośna) z tzw. przydźwiękiem nosowym, które jest spowodowane opadnięciem podniebienia miękkiego i sprawia wrażenie mowy z "kluskami w ustach". Tworzenie samogłosek jest zwykle zachowane, a w zależności od miejsca uszkodzenia, dominują zaburzenia artykulacji:

  • spółgłosek wargowych (b, p, w, f)
  • spółgłosek podniebiennych (g, k, h)
  • spółgłosek zależnych od funkcji języka (d, t, r, s)

W najcięższych przypadkach przyjmuje formę ANARTII kiedy nasilenie zaburzeń dyzartrycznych przyjmie zaawansowaną postać i mowa staje się bełkotliwa i niezrozumiała.

Wskazania:

  • miażdżyca naczyń mózgowych
  • choroba Parkinsona , zespół Parkinsonowski
  • choroba Charcota,
  • udary na poziomie pnia mózgu- opuszki, udary tzw. zatorowe,
  • polineuropatia błonicza,
  • zatrucie jadem kiełbasianym,
  • miopatie,
  • polio
  • choroba Heinego-Medina
  • porażenia opuszkowe i rzekomoopuszkowe
  • stwardnienie rozsiane
  • pląsawica
  • zwyrodnienia móżdżku-ataksja Friedricha,
  • zatrucia UN,
  • zanik móżdżku
  • guzy móżdżku
  • zespół Gilles'a de la Tourette'a
  • dystonie

Przybory do sesji: kubek z wodą, słomka, bańki mydlane, szczoteczka, pędzelek, kartki, farby do malowania.

Zwiń

Zestawy